تبلیغات
شهر فرنگ - سکانس آخر

به هرطرف که می دوم تو تک ستاره می روی  

                                         از آسمـان تیـره ام به یک اشاره می روی

شبیه شبنـمی که در خیالِ سردِ صبحِ من

                                        کـنـار کـوچِ  ابـرهـای پـاره پـاره  مـی روی

ستونِ استـعـاره ام به پای تـو به خـط شده

                                         ولی تو از ردیف آن بی استخاره می روی

قلم وَ دست های من کِرِخ شد از نوشتـنت

                                        آهـای نهـاد غایـبـم، که از گـزاره می روی

نشسـته روی دیـده ام تب گـدازه های تـو   

                                       چه آتشی فکنـدی و پر از شراره می روی

هـزار زخـم خـورده ام به پـیش دیـدگان تو

                                       چگـونه دیده بستی و بدون چاره می روی

نفس بریده ام نفس! به روی خاک تشنه ات  

                                     نفس که میکشم تو صد قدم کناره می روی 

صدای تِپ تِپ دلـم به آسمان رسیده است

                                      پیاده می دوم بمان ، کجا  سواره می روی

به صد بهانه میکشم تو را به شعر و شور خود

                                       در انتهای هر غزل چرا دوباره می روی..؟!

چه پرده هـا نـوشـته ام، ز ماجـرای تو ولی

                                      در آن سکانس آخـرین، هـزاربـاره می روی




طبقه بندی: شعر، 

تاریخ : دوشنبه دوازدهم اسفندماه سال 1392 | ساعت 06 و 44 دقیقه و 41 ثانیه | نویسنده : ... | نظرات
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.